مراسم افتتاحیه حرف حساب.

چندی روزی را در بستر بیماری بودیم و هستیم، لاجرم به جای جنگولک بازی سرمان به اعمالی گرم بود که در این بحبوحه ی تب و گرمایش بازار دماغ مبارکمان، موجب بر اضافه گشتن حرارت بدن و متعاقباً پر گشتن انبار دماغ مبارک(بیشتر به کتاب مینماید) از مواد لذیذ و فاضله، نگردد. حالا کاری با افاده ی اهالی فیس و تشخص نداریم. خودمانیم! تابحال بدین فکر نمودید که مایحتوی الدماغ، چقدر هم لذیذ است؟!. و در این جا لازم الملزوم میدانم رفقای چندش المزاج را از این نکته مطلع سازم که به جای اخ و تف کردن، به هنگام خواندن این جملات لحظه ای به شوری زاید الوصف آب بینی تان(ترجیحا نیمه جامدش را عارضم) فکر کرده اید؟!. میدانم از اصل موضوع دارم خیلی دور میروم اما، حال که سخن از خوش طعمی طعام است و لذت مشام، خاطره ای را خدمتتان تعریف کنم که هم بسی تامل بر انگیز است، و هم به لطف در گاه حق، باعث شود که اینطور نپندارید که بنده در مواقع بیکاری، کاری به جز در آوردن جامدات نیمه مایع از بینی و خوردن، همچو سیبزمینی ندارم. بنده هم همچون سایر آب بینی خور های گرامی، این عمل مکرم را نا خواسته شروع کردم. هنگامی که در دوران ابتدایی، معلم گرانقدرمان سر را روی ورقه دیکته گذاشته و تا میخواهد سر را بالا بیاورد، قطره شبنمی همچو اشک چشم بغض آلود عشاق از سوراخ مبارک بینی سرازیر گشت. در آن عصر که همچو امروز غاری در کار نبود! سوراخی بود همچو سایر سوراخ ها..البته نه مثل هر سوراخی...بگذریم... بنده هم از فرت عزت نفس خدادادی و تحمل ناپذیری ضایع شدن، در کمتر از میلی ثانیه، آن قطره شبنم را نوش جان کردم و غیر از ردی در مسیر طی شده، اثری از آن نماند(که اون هم قابل بخشایش بود). حقیقتا خود نیز انتظار طعم بدی را داشتم اما اینگونه نبود که هیچ..یاد بادام تلخ خوابانده در نمک افادم(از اون سفید هاش). در همان لحظه چاقاله بادمم آمد به یاد. از قضای روزگار در همان موقع معلم گران قدرمان گفت:املای خوبی نیست طلایه دار...بنده هم که از چشمسار شعر جرعه ای نوشیده بودم بگفتم:

می خود مینوشم و فارغ از آن میکده ام

لعنتا هرچه تو نمره دادی و من ز کلاست برده ام.

یادم آمد که چه خوش است سخنی را همچو آب بینی در جمع برادران لشکر امام زمان گفتن و نوشیدن آن هنگام سر بلند کردن سران شورای امنیت. البته بنده چون سبیل ندارم نوشیدنش راحت تر است و نباید از مشقت اهل سبیل در هنگام این عمل به راحتی گذشت. علاوه بر اینکه با استعفای پی در پی عمالشان، از دماغشان شر شر شبنم میریزد و فش و فش مینوشند. اخیرا هم چند قطره شبنم به شکل گلوله از بینی آقایان خارج گشت و به طرف جناب آقای کروبی شلیک شد.

باور بفرمایید در باورمان نمیگنجید که محمود در قزوین بدان حد محبوب باشد. آخه زیاد هم تر و تمیز نیست. هرچه اندیشه میکنم، دلیل عشق و علاقه این مدینه فاضله را، نسبت به عمو مموت، نمی فهمم.

بگذریم.

در این مدت بیماری، کاری به جز کتاب خواندن و اندیشه نداشتیم و حاصل این شد که چه نکات ارزشمندی را در سنوات کتاب خوانی ام یاد گرفته ام و جان شما چقدر از این کتب تاریخی که در طول این چند سال از زیر نظر گذرانده ام نکته های شگفت انگیز یاد گرفته ام که هرگز در مقاله ای و نوشته ای نگنجند. و لعنت بر آن کس باد که چیزی بداند و آن را به گورش ببرد. صد البت که من نه اولین و نه آخرین کسی هستم که اینان را میداند. اما شک ندارم دانستنشان برایتان هم مفیت است و هم مفرح!. و این نوشته را بر آن داریم که همچو افتتاحیه ای باشد برای پا ورقی های آینده مان که با عنوان حرف حساب، تحت نوشته های نا مبارکمان می آید. آن خاطرات و سخن چرانی های مقدمه را هم بگذارید به حساب سخنرانی قبل از افتتاحیه. انصافاً مروت به خرج دهید و قضاوت کنید که اگر رئیس جمهور محترم را برای سخنرانی دعوت کرده بودم بیشتر احوالاتتان ملتهب و متهوع میشد، یا با سخنرانی بنده. پس به سخنانم راضی و خشنود باشید.

مینویسیم، با نام و یاد مزدا و اهورا، اولین حرف حسابمان را....

حرف حساب: در کشورباستانی بابل، رسم بر این بود که دختران، تا روزی که ازدواج میکنند، بدن خود را در معبد مردوک(پادشاه بابل) به مردان دیگر اجاره بدهند(همون) تا برای تهیه ی جهیز پول گرد آوری کنند.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

پ ن: لعنت بر آن کس که از این به بعد بیاد و فقط حرف حساب ر بخونه و فقط در مورد اون نظر بدهد. الهی که روز خاستگاری باد شکمش از کنترلش خارج شود و پدر زن آینده را از آن نوای دلنشین مستفیض کند. و اگر دختر است، الهی وقتی که چایی میگردونه، سینی چایی را بریزد روی عضو مبارک شاداماد... الباقی نفرین ها را نمیشود اینجا گفت.